Podcast'i buradan dinleyebilirsiniz: Marja, Suzanne ile arayışı hakkında konuşuyor | Found Church
Marja van Duijn, ailesiyle vakit geçirmekten keyif alan genç bir anne. Her türlü manevi deneyimi yaşamış. Kendi deyimiyle, her zaman aşkı arıyor. Uzun zamandır arıyor, ta ki...
Marja, geçmişin nasıl?
Hristiyan bir ailede büyüdüm; düzenli olarak kiliseye giderdik ve küçük bir kız çocuğu olarak bunun harika olduğunu düşünürdüm. Pazar okulundan keyif alırdım ve çocukken Tanrı'nın sevgisini gerçekten deneyimlediğimi hatırlıyorum.
Yaşım ilerledikçe, inancım üzerinde daha ağır bir yük olduğunu fark ettim. Örneğin, evli olmadan genç yaşta anne oldum ve çok günahkar olduğumu, telafi etmeye çalışmam gerektiğini düşündüm. İşler biraz daha iyiye gittiğinde ise şöyle düşündüm: "Ah, sonuçta seviliyorum; Tanrı bana güzel bir aile ve sevgi dolu bir eş veriyor."“
Sonra en küçük kızımız doğdu ve genetik bir anormalliği olduğu ortaya çıktı. Tıbbi bir kısır döngüye girdik ve ben doğum sonrası depresyon geçirdim. Tanrı'nın beni 'günahkar' bir hayat yaşadığım için cezalandırdığını düşündüm. Hiçbir zaman telafi edemeyeceğimi ve Tanrı ile ilişkimizin burada sona erdiğini sandım.
Peki başka bir kapı açıldı mı?
Gerçekten de, maneviyatla, yogayla ve benzeri şeylerle çok ilgilenen bir arkadaşım vardı. Şöyle düşündüm: ‘'Ben de aynısını yapmaya başlayayım, belki bunda aydınlanma bulurum.'’
Hem yoga hem de Reiki uygulayan bir öğretmenle tanıştım. Ona sık sık teselli edilemeyecek şekilde ağlayan en küçük kızımdan bahsettim ve öğretmen yardımcı olup olamayacağına bakmayı teklif etti. Ve gerçekten de: kızıma bir tedavi uyguladı ve bana çift taraflı kulak enfeksiyonu geçirdiğini ve 'sinir sistemini düzelttiğini' söyledi. Kızım gerçekten de sakinleşti ve doktor da çift taraflı kulak enfeksiyonu olduğunu doğruladı.
Bu olaylar, kendi kendimi iyileştirme konusundaki merakımı tetikledi. Bunu takip eden dönemde, Reiki Ustası, bütünsel terapist ve aile dizimi kolaylaştırıcısı olmak için eğitim almaya başladım. Başkalarına yardım etmek için olumsuz şeylerden geçmenin gerekli olduğuna dair bir inanç geliştirdim ve bu gerçekten de çoğu zaman böyleydi. Ancak, giderek daha sık kendimi çok derin bir bunalımın içinde buldum.
“Her şeyden uzaklaşmam gerektiğini fark ettim.”
Bir noktada, giderek daha fazla insandan uzaklaşmam gerektiği, bunun yürümem gereken yol için gerekli olduğu konusunda güçlü bir hisse kapıldım. Farkında olmadan, giderek daha fazla insanı kaybettim: arkadaşlarımı, ama aynı zamanda ailemi de.
Ailemden bile uzaklaştım. Yeni ortamımda, anneliğin dışında 'gerçek benliğiniz' hakkında çok konuşuluyordu. Başlangıçta sadece huzur ve sevgi ararken, giderek daha önemli bir konuma geldim. Kendimi keşfetmek için daha çok çalışmaya ve çevremdeki insanlara karşı isyan etmeye başladım.
Öyle bir noktaya geldim ki, gerçek benliğimi, sevdiğim insanları keşfetmek için herkesten vazgeçmem gerektiğini düşündüm. Kocamdan boşanmam gerektiğini, çünkü onun ruhsal gelişimimi engellediğini ve göç etmem gerektiğini düşündüm. Şükürler olsun ki, kendimi orada keşfetme umuduyla birkaç haftalığına Bali'ye gitmeyi seçtim. Bali'ye gitmeden hemen önce, beni şiddetli bir mücadeleye sürükleyen bir şey oldu. Bir eğitim kursu sırasında, ruhsal bir egzersiz kullanarak yüksek benliğimle bağlantı kurmam gerekiyordu. Bunu çok zor buldum. Ona teslim olmakta zorlandım. Terlemeye ve korkunç bir şekilde titremeye başladım. Öğretmen bana geçmişte melek veya ruh görüp görmediğimi sordu. Ona eskiden dua ettiğimi söyledim. O da bunu evde, kendi ortamımda denememi önerdi.
“Pekala, o zaman ellerimi birleştirip diz çökeceğim” diye düşündüm. Bunu yaptığım anda, sanki altın bir tüp etrafıma sarılmış gibiydi. Ellerim çok sıkı bir şekilde kavrandı ve duyduğum tek şey şuydu: “Benimle birlikteyken evindesin. Burası senin evin.”
O anda, içimi öyle bir huzur ve sevgi kapladı ki, sonunda bunca zamandır aradığım şeyi bulmuştum. Sadece, "Acaba bu İsa mı?" diyebildim. Bu hikâyeyle öğretmenime geri döndüm ve o da, "O zaman bu senin rehberin. Tekrar değişebilir; bazen bir süre seninle kalır." dedi.“
Eve arabayla gitmeme daha bir saat varken çok kafam karışmıştı. Şöyle düşündüm: 'Peki, Toprak Ana, Evren Babası, İsa ve Tanrı nasıl bir araya geliyor ve bunlar örtüşüyor mu? İsa sadece hayatın birkaç sorusuna geçici olarak yardımcı olan ve sonra tekrar bir kenara atılan bir peygamber mi?'‘
Peki şimdi İsa için ne olacak?
Bunu en yakın arkadaşımla da konuştum: 'Birdenbire Tanrı ve İsa ile iletişim kuruyorum ve bununla ne yapacağımı bilmiyorum. Gerçekten çok şaşkınım.' Kiminle iletişim kurduğumu araştırmam gerekiyordu. Enerjik bir alan oluşturduğumda, Reiki verdiğimde veya enerjik bağları kestiğimde aslında kiminle iletişim kuruyorum?
Asıl farklı olan şey şuydu ki, ellerimi tuttuğunda içime öyle bir huzur çöktü ki, şöyle dedi: ‘'İşte buradasın, evindesin, burası senin evin, ben senin evinim.'’ Ve bunu yaparken çok fazla sevgi deneyimledim. Bitkisel ilaçlar, aile dizilimleri, Reiki ve fal bakma seanslarıyla kıyaslandığında en büyük fark, asla tatmin olmamamdı. Şimdi evimdeydim. Genel bir huzur vardı ve biliyordum: burası evim.
Bali'de Yalnız
Tamamen kafam karışmıştı ama içimde bir his de vardı; daha fazla cevap bulma umuduyla dünyanın öbür ucuna gittim. "Her şeyden ve herkesten vazgeçersem, gerçek benliğimi bulabilir miyim?" diye düşündüm.’
Örneğin, bir keresinde müzikle yönlendirilen bir trans halinin yaratıldığı bir sesle şifa seansında yatıyordum. Orada bir guru ve ona tapan bir sürü kız vardı. Vücudumdaki her şey oradan çıkmak için çığlık atıyordu, ama orada yatmaya devam ettim ve odanın içinde dolaşan bir sürü siyah gölge gördüm. Çok gerçekti ve sürekli şunu düşünüyordum: ‘'İsa, beni koru.'’
Işık ve karanlık arasındaki fark giderek daha da büyüdü. Diğer kadınlarla konuştuğumda, özünde hepsi aynı hikayeyi anlatıyordu, benim de kendime anlattığım hikayeyi. 'Kendilerini' bulabilmek için mevcut hayatlarından uzaklaşmaları gerektiğini hissediyorlardı ve benim aklıma gelen tek şey şuydu: 'Ailemi bırakmak istemiyorum.' 'Anne babamı bırakmak istemiyorum. Onları seviyorum.'‘
Sonra orada özel bir şey oldu. Bali gibi bir yerde Hristiyan birine rastlama ihtimali son derece düşük. Zaten orada olduğum için eğlenceli bir şeyler yapmak istedim ve bir tura kaydolmuştum. Bir önceki akşam, saat on birde, grup etkinliğinin dolu olduğunu ve özel bir şoförle gideceğimi söyleyen bir telefon aldım. Buna hiç güvenmedim ama yine de devam etmeye karar verdim. Ertesi gün, çok nazikçe gülümseyen bu adam beni aldı. Bu adamla arabada beş dakikadan az bir süre geçirdikten sonra, Tanrı'dan ve Bali'deki az sayıdaki Hristiyandan biri olduğundan bahsetmeye başladı. Tanrı ile olan ilişkisinden büyük bir sevgiyle bahsetti. Yine de, bunu tam olarak kabul edemedim.
Bundan sonra ne oldu?
Eve döndüğümde, eskiden yaptığım şeyleri artık yapamaz hale gelmiştim. Ailemden değil, dahil olduğum her şeyden vazgeçmeye karar verdim. İşletmem kapandı, bazı arkadaşlıklarımı da sonlandırdım ve tanıştığım 'o' İsa'yı aramaya kararlıydım. Sonra İsa ile tanışmış insanların yaptığı her türlü podcast'i dinlemeye başladım. O İsa'nın kim olduğunu bilmeliydim. Bir noktada, bu podcast'lerden birinde biri şöyle dedi: 'Eğer bunu şimdi dinliyorsanız ve İsa'yı kabul etmek istiyorsanız, o zaman sizi benim için dua etmeye davet ediyorum.' Evde, oturma odasında diz çöktüğümü hatırlıyorum. Gözlerimin önünde, İsa'yı bir kayanın üzerinde, kollarını açmış halde gördüm. Ben başka bir yerdeydim. Benimle İsa arasında büyük bir uçurum vardı. Podcast'teki adam onun için dua etmeyi önerdiğinde, bir köprü oluştuğunu ve o köprüden geçebileceğimi gördüm. O duayı edip hayatımı İsa'ya adadığımda, ona ulaştığımı ve kollarına düştüğümü gördüm ve o bana, 'İşte buradasın, evindesin' dedi.‘
Sonra her şey kayboldu ve anında sakinlik ve huzur geldi. Anında sevgi de geldi. Bunun için çalışmama gerek kalmadı. Elimden gelenin en iyisini yapmama gerek kalmadı. Aramama da gerek kalmadı. Sadece kabul etmem yeterliydi. Bence büyük fark burada: İsa sadece bir enerji değil; İsa bir kişi ve bu kişi sizi seviyor ve sizinle bir ilişki kurmak istiyor. Sizin için çarmıha gitti; sizin için her şeyi taşıdı. Artık kendinizi iyileştirmek için bu kadar çok çalışmanıza gerek yok; sadece İsa'nın hepimize verdiği hediyeyi kabul etmeniz yeterli.
Eğer siz de bunu istiyorsanız, eğer siz de kalbinizi İsa'ya açmaya hazırsanız, o zaman O'nu davet etmenizi öneririm, çünkü O benim için yaptıklarını sizin için de yapmak istiyor.
Fotoğraflar: Jeannine Rijsdijk (Aşkı Kutlayın fotoğrafçılığı)
