Kijk hier voor de podcast: Marja in gesprek met Suzanne over haar zoektocht | Found Church
Marja van Duijn is een jonge moeder die geniet van haar gezin. Ze heeft allerlei spirituele ervaringen meegemaakt. Altijd op zoek naar liefde zoals zij vertelt. Lang op zoek, totdat…
Marja, wat is jouw achtergrond?
Ik ben opgegroeid in een christelijk gezin, we gingen regelmatig naar de kerk en als klein meisje vond ik dat fantastisch. Ik genoot van de zondagsschool en kan me herinneren dat ik als kind ook echt de liefde van God heb ervaren.
Naarmate ik ouder werd merkte ik dat er steeds meer een zwaarte op het geloof kwam te liggen. Ik werd bijvoorbeeld jong moeder zonder dat ik getrouwd was, en ik dacht dat ik erg zondig was en dat moest proberen goed te maken. Toen het wat beter ging dacht ik: “Ah, ik word wel geliefd, God geeft me een mooi gezin en een liefdevolle man.”
Toen werd onze jongste dochter geboren en die bleek een genetische afwijking te hebben. Wij kwamen in een medische mallemolen terecht en ik ontwikkelde een postnatale depressie. Ik dacht dat God mij nu toch strafte omdat ik ‘zondig’ geleefd had. Ik dacht dat ik het nooit meer goed zou kunnen maken en dat het tussen mij en God hier stopte.
En ging er een andere deur open?
Inderdaad, ik had een vriendin die erg bezig was met spiritualiteit, yoga en dergelijke. Ik dacht: ‘laat ik dat ook gaan doen, misschien vind ik daarin verlichting.’
Ik trof een yogadocent die ook aan reiki deed. Ik vertelde over mijn jongste die vaak ontroostbaar moest huilen, en de docent bood aan te kijken of ze iets kon betekenen. En zowaar: zij gaf mijn dochter een behandeling en vertelde dat zij een dubbele oorontsteking had, en dat zij ‘haar zenuwstelsel had rechtgezet.’ Mijn dochter werd inderdaad rustiger, en de dokter bevestigde dat zij een dubbele oorontsteking had.
Door deze gebeurtenissen werd mijn nieuwsgierigheid naar selfhealing (zelfhelend vermogen) getriggerd. In de periode hierna ben ik opleidingen gaan doen voor reikimaster, holistisch therapeut en begeleider van familieopstellingen. Ik ontwikkelde een overtuiging dat het nodig was om door negatieve dingen te gaan om daardoor anderen te kunnen helpen en dit was vervolgens ook heel vaak het geval. Maar steeds vaker zat ik zelf heel diep in de put.
“Ik merkte dat ik overal afstand van moest nemen”
Op zeker moment kreeg ik sterk de gedachte dat ik van steeds meer mensen afstand moest nemen, dat dit nodig was voor het pad dat ik moest bewandelen. Zonder dat ik het doorhad raakte ik steeds meer mensen kwijt: vriendinnen, maar ook familie.
Ik plaatste mezelf op afstand, zelfs van mijn gezin. In mijn nieuwe omgeving ging het veel over ‘je echte zelf’ buiten het moederschap. Ikzelf werd steeds belangrijker, hoewel ik in eerste instantie alleen maar op zoek was naar rust en liefde. Om mijzelf te ontdekken ging ik steeds harder werken, en mij afzetten tegen de mensen om mij heen.
Het kwam zover dat ik dacht dat ik iedereen moest loslaten om mijn ware zelf te ontdekken, de mensen waarvan ik hield. Ik dacht dat ik moest scheiden van mijn man, want ik dacht dat hij mij belemmerde in mijn spirituele groei en dat ik moest emigreren. Godzijdank koos ik ervoor om slechts voor een paar weken naar Bali te gaan, om daar hopelijk mijzelf te ontdekken. Vlak voor ik naar Bali ging is er iets gebeurd waardoor ik in een hevige strijd terechtkwam. In een opleiding moest ik verbinding maken met mijn hogere zelf met behulp van een spirituele oefening. Ik vond dat heel moeilijk. Ik kon me daar moeilijk aan overgeven. Ik begon vreselijk te transpireren en te trillen. De docent vroeg of ik vroeger weleens engelen of spirits had gezien. Ik vertelde dat ik vroeger weleens had gebeden. Zij suggereerde om het op die manier te proberen, gewoon thuis in mijn eigen omgeving.
Ik dacht: “okay, dan ga ik mijn handen samen doen en op mijn knieën.” Op het moment dat ik dat deed was het of er een gouden koker om mij heen werd gezet. Mijn handen werden heel stevig vastgepakt en het enige wat ik hoorde was: ¨Bij Mij ben je thuis. Hier is je thuis.¨
Op dat moment kwam er zo’n rust en liefde over me heen, eindelijk dat waar ik al die tijd naar op zoek was. Ik kon alleen maar zeggen: “Hè, is dit Jezus?” Met dat verhaal ging ik terug naar die docente en zij zei: ‘Dan is dit nu jouw gids. Het kan weer veranderen, soms blijft het een periode bij je.’
Ik was zo in de war terwijl ik nog een uur naar huis moest rijden. Ik dacht: ‘hoe werkt het dan met moeder aarde en vader kosmos en Jezus en God en heeft dat overlap met elkaar? Is Jezus dus een of andere profeet die je tijdelijk helpt met een paar levensvragen en gaat Hij dan weer overboord?’
Hoe nu verder met Jezus?
Met mijn beste vriendin besprak ik het ook: ‘Ik heb ineens contact met God en met Jezus en ik weet gewoon niet wat ik ermee moet. Ik ben er zo van in de war eigenlijk.’ Ik moest onderzoeken met wie ik nu eigenlijk contact maakte. En met wie maak ik dan eigenlijk contact als ik een energetisch veld neerzette? Met wie maak ik dan contact als ik reiki geef of als ik energetische koorden doorknip?
Het wezenlijk andere was dat toen hij mijn handen vastpakte er zo’n rust over mij kwam. Hij zei: ‘hier ben je thuis, dit is jouw thuis, ik ben jouw thuis’ en daarbij ervoer ik zoveel liefde. Het grote verschil met alle plantmedicijnen en familieopstellingen, reiki en readings was dat ik nooit verzadigd was. Nu was ik thuis. Er was een algehele rust en ik wist: dit is thuis.
Alleen op Bali
Totaal in de war maar met een bepaald gevoel vertrok ik naar de andere kant van de wereld, in de hoop daar meer antwoorden te krijgen. Ik dacht ¨als ik alles en iedereen loslaat, zal ik dan mijn ware zelf vinden?’’
Op zeker moment lag ik bijvoorbeeld bij een sound healing waarbij op geleide van muziek een trance wordt opgeroepen. Er was daar een goeroe en allemaal meiden die hem gewoon aanbaden. Alles in mijn lijf schreeuwde om daar weg te gaan, maar ik bleef liggen en ik zag gewoon allemaal zwarte schaduwen door de ruimte krioelen. Het was heel echt en ik dacht alleen maar: ‘Jezus, bescherm mij.’
Het verschil tussen licht en duisternis werd eigenlijk steeds groter. Toen ik met de andere vrouwen sprak, vertelden ze in de kern allemaal hetzelfde verhaal, wat ik ook mijzelf vertelde. Ze ervoeren afstand te moeten nemen van hun huidige leven zodat ze ´hun zelf´ zouden vinden en ik dacht alleen maar: ‘ik wil niet weg bij mijn gezin’. ‘Ik wil niet weg bij mijn ouders. Ik houd van hen.’
Toen is daar zoiets bijzonders gebeurd. De kans dat je uitgerekend op Bali een christen tegenkomt is bijzonder klein. Ik wilde iets leuks doen nu ik toch daar was en had mij opgegeven voor een tour. De avond ervoor werd ik om elf uur gebeld dat de groepsactiviteit vol zat en dat ik een privéchauffeur zou krijgen. Ik vertrouwde dat helemaal niet, maar besloot het toch te doen. De volgende dag werd ik opgehaald door deze man die heel vriendelijk lachte. Terwijl ik nog geen vijf minuten met deze man in de auto zit, begon hij over God te praten en dat hij één van de weinige christenen is op Bali. Hij sprak vol liefde over zijn relatie met God. Toch kon ik het nog steeds niet helemaal aannemen.
Hoe is het daarna verder gegaan?
Toen ik weer thuis was kon ik niet meer de dingen doen die ik deed. Ik besloot niet mijn gezin los te laten maar al het andere waar ik mee bezig was. Mijn bedrijf stopte en sommige vriendschappen liet ik los en ik was vastberaden om te zoeken naar ‘die’ Jezus die ik had ontmoet. Ik ben toen allemaal podcasts gaan luisteren van mensen die ook Jezus hadden ontmoet. Ik moest weten wie die Jezus was. Op een zeker moment was er in één van die podcasts iemand die zei: ‘als je dit nu luistert en je wilt Jezus aannemen dan wil ik je uitnodigen om mij na te bidden.’ Ik weet nog dat ik op mijn knieën zat in de woonkamer, gewoon bij ons thuis. Voor mijn ogen zag ik Jezus op een rots staan, met zijn armen wijd open. Ik stond ergens anders. Er was een grote kloof tussen mij en Jezus. Toen de man uit de podcast voorstelde om hem na te bidden, zag ik dat er een brug ontstond en dat ik zo die brug over kon lopen. Toen ik dat gebed bad en mijn leven aan Jezus gaf, zag ik dat ik bij hem aankwam en in zijn armen viel en hij tegen mij zei: ‘Hier ben je thuis.’
Toen viel al het andere weg en was er instant rust en instant vrede. Er was ook instant liefde. Ik hoefde daar niet voor te werken. Daar hoefde ik niet mijn best voor te doen. Ik hoefde er ook niet naar te zoeken. Ik hoefde het alleen maar aan te nemen. Ik denk dat dit het grote verschil is: Jezus is niet zomaar een energie, Jezus is een persoon en deze persoon houdt van je, wil een relatie met je. Hij is voor jou aan het kruis gegaan, hij heeft alles voor je gedragen. Jij hoeft niet meer zo hard te werken, jezelf te healen, je hoeft het cadeau wat Jezus voor ons allen heeft gedaan alleen nog maar aan te nemen:
Als je dit ook wilt, als jij ook klaar bent om je hart open te zetten voor Jezus dan wil ik je voorstellen om Hem uit te nodigen, want wat Hij voor mij heeft gedaan wil Hij ook voor jou doen.
Fotos: Jeannine Rijsdijk (Vier de Liefde fotografie)
